Unified Teamsporten | Samen Sporten Voor Iedereen in Nederland

Verwachting

Toen mijn buurvrouw me vroeg mee te doen met unified voetbal, was ik verrast. "Ik? Voetballen? Vraag ik me af of ik hier wel geschikt voor ben?" Maar na wat aarzeling besloot ik het gewoon te proberen. Op weg naar de sporthal in de stromende regen, met mijn oude gympen in een plastic tas, vroeg ik me af wat me te wachten stond. Zou ik me niet een buitenstaander voelen tussen allemaal doorgewinterde sporters? Bij de ingang hing een vrolijk bord: "Iedereen is welkom, kom erbij!" Dat gaf me een goed gevoel.

Binnen rook het naar verf en schoensmeer, een vertrouwde geur die me terugbracht naar mijn eigen schooltijd. Ik hoorde het gelach en het geroezemoes van binnenkomende deelnemers. Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik mijn sportschoenen aantrok. "Gewoon doen", fluisterde ik tegen mezelf, "het gaat om het plezier."

Onderdompeling

Vanaf het eerste moment voelde ik me thuis. Onze trainer, een enthousiaste dertiger met een opvallende oranje pet, stelde me voor aan het team. Er was Lisa, die met haar rolstoelbasketbalervaring ons allemaal de les las, en de 16-jarige Mo die met zijn verstandelijke beperking iedereen aan het lachen maakte. Toen we begonnen met opwarmen, voelde ik de spanning wegvloeien.

Tijdens de wedstrijd ging het er fanatiek aan toe, maar altijd met een lach. Ik hoorde het gestamp van schoenen op de houten vloer, het gespetter van de regen tegen de hoge ramen, en het opzwepende "Hup, hup, hup!" van onze aanmoedigende scheidsrechter. Toen ik mijn eerste doelpunt maakte - puur geluk, maar dat deed er niet toe - werd ik opgetild door mijn teamgenoten. De geur van zweet en desinfecterende zeep vermengde zich met het geluid van gejuich. "Lekker gedaan, topper!" riep iemand. Voor het eerst in jaren voelde ik me écht onderdeel van een team.

Reflectie

Terwijl ik na afloop met een kop warme chocolademelk in de kantine zat, moest ik grinniken om mezelf. Wat had ik me druk gemaakt! Mijn spieren deden pijn op plekken waarvan ik het bestaan was vergeten, maar ik voelde me zo voldaan. Het was niet alleen het sporten, maar vooral het gevoel van verbondenheid dat me zo raakte.

Thuis vertelde ik vol vuur over mijn ervaring. "Je moet echt een keer komen kijken," zei ik tegen mijn zus. "Het is zo anders dan gewoon sporten. Alsof iedereen gewoon mag zijn wie hij is." Die avond viel ik als een blok in slaap, met beelden van vandaag door mijn hoofd.

Nu, een half jaar later, ben ik er nog steeds elke week te vinden. Niet omdat ik zo'n geweldige sporter ben geworden, maar omdat ik er mezelf kan zijn. En dat is het mooiste wat sport je kan geven.

1. Zoek een vereniging bij jou in de buurt via Uniek Sporten of vraag ernaar bij je gemeente
2. Meld je aan voor een gratis proefles via de website of bel voor meer informatie
3. Vraag naar de mogelijkheden voor een kennismakingsgesprek met de trainer
4. Check of je in aanmerking komt voor vergoeding via het Jeugdfonds Sport & Cultuur of andere regelingen
5. Schrijf je in als lid bij de vereniging van je keuze
6. Neem de benodigde spullen mee naar je eerste training
7. Kom op tijd, stel je voor aan de trainer en andere deelnemers
8. Geef vooral niet op na één keer - het kan even duren voordat je je op je gemak voelt

• Sportkleding en schoenen voor binnen/buiten
• Waterfles en handdoek
• Open houding om nieuwe mensen te ontmoeten
• Eventueel eigen hulpmiddelen (rolstoel, braces, etc.)
• Gezondheidsverklaring (wordt verstrekt door vereniging)
• Voor sommige activiteiten: zwemdiploma (indien van toepassing)

Activiteiten worden begeleid door gecertificeerde trainers van een sportbond. Aanpassingen zijn mogelijk voor verschillende behoeften. Draag passende sportkleding en -schoenen. Raadpleeg bij twijfel over lichamelijke geschiktheid eerst een arts. Onze locaties zijn rolstoeltoegankelijk en er zijn aangepaste voorzieningen beschikbaar.